டீன்கபூர்

மேகம் சொல்வது

2012-02-06T23:59:00.000-08:00

என்னை வேறொரு திசைக்கு இழுத்தச் செல்கிறது

காற்று.

பனியறியாது.

வெயிலறியாது

குணமறியாது

குலமறியாது

நான் இழுத்துச் செல்லப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றேன்.

நான்

மிகவும் அழகாக வட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்

அல்லது கலைந்து உலாவிக்கொண்டிருந்தேன்

வானவில்லையும் வடிவமைத்துக்கொண்டே இருந்தேன்.

இந்தப் பூமியைப் பற்றி கவனமாக யோசித்துக்கொண்டும் இருந்தேன்.

என் இருளுக்குள்

மழைக் குஞ்சுகளைச்

சுமந்தபடியே திரிந்தேன்.

நாளை என் ஈரலிப்பில்

நகக் காளான்களும் முளைக்கும்

தகரைகளும் முளைக்கும்.

பூஜ்யம்

2011-04-16T04:41:00.000-07:00

சூரியன் ஒரு பூஜ்யம்

முழுச் சந்திரனும் ஒரு பூஜ்யம்

இந்தப் பூமியும் ஒரு பூஜ்யமே

நானும்

நீயும் பூஜ்யம்கள் தான்

ஆக,

நம்மைச் சூழவுள்ள எல்லாமே

பூஜ்யம்கள்.

நம்மை மண்ணுக்குள் அடக்கிவிட்டு

திரும்ப

தூரத்தே நின்று பார்க்கின்றபோது

ஒவ்வொருவருடைய முகமும்

பூஜ்யம்களாகவே தெரியும்.

பசுந்தரை

2011-04-09T02:08:00.000-07:00

என்னுடைய தோட்டத்தில்

மரங்கள் வளர வேண்டாமென்றும்

பூக்கள் மலர வேண்டாமென்றும்

குயிலோசை கேட்க வேண்டாமென்றும்

கட்டளை இட்டாய்.

உன்னுடைய தோட்டத்தில்

மரங்கள் வளர்வது

பூக்கள் மலர்வது

குயிலோசை கேட்பது

எதற்காக?

என் தோட்டத்தில்

மரங்கள் வளராவிட்டாலும்

பூக்கள் மலராவிட்டாலும்

குயிலோசை கேட்காவிட்டாலும்

பசுந்தரைதான்.

நல்ல மழையும் கிடைக்கிறது

நல்ல காற்றும் வீசுகிறது.

இணைப்பு

2011-03-28T02:44:00.001-07:00

ஓட இயலாத வண்டியை
உருட்ட முயன்றேன்
மாடுகள் மறுத்துப் படுத்தன.

மாடுகள் எழுந்தபோது
மாடுகளை நோவினேன்
சில்லுகள் கழன்றன

ஒன்றில்லாமல் ஒன்றுமே
இனிக்காது
ஒன்றில்லாமல் ஒன்றுமே
செல்லாது.

வித்தியாசம்

2011-03-28T02:42:00.000-07:00

அழகாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதியில்
நானும் நீங்களும் மெய் மறந்திருப்போம்
மனித உடல்களும்
செத்த புட்களும்
தும்புகளும் தூசுகளும்
ஒதுங்குவதும் தான்

நமக்குள்ளும்
ஓர் அழகிய நதி
எப்பவும்
ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.
பலதும் சுமந்தபடியாக.

வெறும் நிழலாக இல்லாமல்

2011-03-28T02:40:00.001-07:00

இப்போதைக்கு
நிலவு சுதந்திரமாக விழுகின்ற பூமியில்
எனக்குள்
சுதந்திரப்படுகின்றது கனவும்.

தீப்பிளம்பின் எச்சங்களோ
துப்பாக்கி ரவைகளின் பலிபீடங்களோ
கொலைக்காட்சியின் சித்திரங்களோ
கனவாவதில்லை.

ஆயினும் என்ன.
உண்மையை
நியாயப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன
மனிதன் வாழும் இடங்களில்
சேமிக்கப்பட்டிருக்கும் நிகழ்வின் நிஜங்கள்.

ஒரு காலம்
இந்நிலத்தின் சுவடுகளில் நியாயம் முளைக்கும்.

வரும் ஆபத்துப் பற்றி

2011-01-10T02:26:00.000-08:00

மழை பெய்தது
குட்டைகள் நிரம்பின
தவளைகள் சந்தோசமாய்க் கத்தின
ஆயினும் தவளைகள்
பாம்பின் வரவை அறியாதிருந்தன.

போலி

2011-01-10T02:18:00.000-08:00

காற்றின் பக்கமாய்
அள்ளுண்டு செல்லும் கந்தலைப்போல
உலகின் பக்கமாய்
நம் மனசு அள்ளுண்டு செல்கிறது

கடவுளின் இருப்புப் பற்றி
கனவேனும் எழுவதாய் இல்லாமல்
திணரும் நாங்கள்.

நமக்குள்ளும் பறக்கிறதா வண்ணத்துப்பூச்சி

2011-01-07T18:48:00.000-08:00

எந்தக் கொசுவின் வாசலைப் பற்றியும்
அறியத் தேவையில்லை
எந்தப் பூனையின் இருப்பிடம் பற்றியும்
தேடத் தேவையில்லை
எந்தக் கிளியின் துவம்சம் பற்றியும்
பேசத் தேவையில்லை
எந்த மனிதனின் உழைப்புப் பற்றியும்
துலாவத் தேவையில்லை.

நம்மை நாம்
சுயவிசாரணை செய்துகொள்வோம்
எந்த மண்புழு
நமக்குள் நீந்துகின்றது என்று
எந்தப் பூரான்
நமக்குள் குத்துகின்றது என்று
எந்தக் கறையான்
நம்மை அரிக்கிறது என்று.

செத்த குருவி

2010-08-23T20:54:00.000-07:00

றோட்டில் விழுந்தது மூச்சற்று ஒரு குருவி
இறகுதிர்ந்து நசிந்து
சொண்டு கழன்று
முகத்தில் கீருண்ட காயம்..
ஒருத்தனின் ஒருத்தியின்
செவிப்பறையைத் தொட்டு அரட்டி
நுழைந்தது காதுக்குள்
ஒரு பூச்சிபோல சென்று இறைந்தது
பின் எழுந்து உதறி
காற்றில் கரைந்தது கற்பூரக்கட்டி.

ஊருவாயில் நனைத்தபடி
ஒரு கடவாய் நீருக்குள் மிதந்து உமிழ்ந்தது
ஒரு சொல்
ஒரு பானை நீரைக் கொதிக்க வைக்கும் நெருப்பாக
ஓலை நெருப்பு பூப்போல மலர்ந்து
ஊரெல்லாம் பற்றியது.

இரத்தத்தை தயிருப் பானைக்குள் உறையவைத்து
இரவில் கூவுவான் தயிருக்காரன்
நரம்புகள் சும்மா விறைத்து
உடம்பின் பகுதியை நனைக்கும்.

பூனையும் எலியும் சண்டையில் மாட்டி
மனிதனின் தோளில் பாய்ந்த
குண்டொன்று வெடித்து அமைதியைத் திண்டது.
மனிதனின் குருதி ஆறாய்ப் பாய்ந்த
கிராமம் தாழ்ந்து
மாயும் கதை இனி எழுத வருமோ?
மயிலின் தோகையாய் உலகம் விரிந்து மகிழ்ந்திடட்டும்
யானையில் தாவி சாவரிக்கட்டும்.

இச்செய்தி இடுப்பு வலிநீக்கி
வேம்பொன்றில் முட்டி மூக்கின் முகம் உடைந்து
எங்கோ கிராமத்தில் புதைந்தது.

நாளை நான் ஊர் தாண்டி
உயிர் பிடுங்கி உள்ளங்கைக்குள்
அணைத்து மீளுவேன்.
இதற்குள் குதிரை பூட்டிய வண்டியொன்று
நெஞ்சுக்குள் ஓடும்.
ஒடுங்கிய பாலமாய் றோட்டு மறையும்.

பெயர் தரியாத குழந்தை
கத்துகிறது வீறிட்டு ஊர்ச்சாலையில்.

எவரும் பூசாத சுண்ணாம்பு

2010-08-23T20:53:00.001-07:00

படித்தறிதல் கடமை
விளக்குத் திரியின் இறுதி மின் பூச்சி
வாலைக் கிளப்பி மறையும் வரையும்
எலியின் தேசத்தைப் பற்றி.

நிலவில் ஒழுகிய தேனை
ஒரு பானையில் சுமந்த
வெட்டுக்கிளியின் வாயிலிருந்து
வழிந்தோடும் பொழுது.

கூழா மரம் அவித்துப் போட்ட
கிழங்குமா புட்டியின் மணம்
இப்போதும் மணக்காமலில்லை
மணம் ஒரு வகையாக
மூக்கில் நுழைந்து
வயிற்றை ஒரு நாள் புரட்டிக் கழித்தது.

அடம்பிடித்த குழந்தையின் கண்கள்
செம்பகத்தை அழைத்தெடுத்த
படித்துக் காட்டியது
மூக்கால் ஒர் ஆறு குறக்கறுத்து
நாட்டின் சில பகுதிகளை
சீரில் இருந்து அகற்றியது.

வயதும் பொழுதும்
சிரட்டைத் தும்புகளாயின.

எவரும் பூசாத சுண்ணாம்பின்றி
வாய் சிவந்து
வெற்றிலை மென்று துப்பிய
கொரூரங்கள் அற்ற
பூமியில் ஒரு மலர் பிரசவமாவதற்காக
பாறைகளைத் தகர்க்க வேண்டியதாய் இருக்கின்றது.

வெய்யில் காலத்தில் குளிரின் வறுமை
எவனுக்கும் புழுக்கமாகிவடுவதைப்போல
தேசத்தின் எறும்பின் நிலத் துண்டும்
வாழ்வியலை வாட்டிடலாம்.

எறும்பும் குளிர்த்திப் பூச்சியும்
என்னோடு வாழ்ந்து போகட்டும்
சீனிப் போத்தல் திறந்துகிடக்கிறது.

குயிலின் பட்னி சங்கீதமாகி

2010-08-23T20:52:00.001-07:00

ஒரு காய்ந்த ரொட்டித் துண்டை
அதன் துணையாள் தூக்கி வந்ததை
காக்கை கண்டு வழக்குப் போட்டது.

தென்னையைத் திட்டி
குயிலுக்கு எழுதிய கடிதத்தில்
குறித்துக்காட்டிய செய்தியை
வாசித்துக் காட்டிய காககம்
நெருப்பாகச் சுட்டது தனக்கு என்றது.

சுள்ளியைச் சுமந்தபடி
காகம் அதன் கூட்டின் ஜன்னலோரம்
குயில் தனித்துப்போய் நின்றதைக் கண்டு
கண்ணிரை வெள்ளமாக்கி.

ஒரு முறை காலின் எசக்கம் அறுந்து
காகம் குடிகாரனாய்ப் பறந்ததை
குயிலோ ரசித்ததைக் கண்டு.

பெருமையின் உச்சியில் ஜொலித்து
நிலம் கொடுத்த வீறாப்பை
காற்றின் சுழற்சியில் கெளிந்ததில்
தென்னையோ தன்னை மறந்திருக்கலாம்.

குயிலுக்கு அதன் முட்டைதான் பெரிது
தான் உழைத்துக் கட்டிய
மனையின் அழிவுபற்றி
அழுது அழுது
காலம் உறைவதாக அண்டங்காகம்
கதைத்துத் தீர்த்தது.

இன்னும் இன்னம்
சுள்ளிகளைத் தெரிகையில்
நெஞ்சு வெடித்து
தென்னைகளைச் சாய்த்துவிடும்.
மூச்சுக் காற்றக்குப் பலத்தைக் காட்டி.

நான் சொறிந்து காயப்பட்ட நீயும் நானும்

2010-08-23T20:50:00.000-07:00

வகுப்பறையில் உன்னை நான் சொறிந்துவிட்டேன்
நீ அழுது கொண்டிருந்தாய்
உன் விழி வழியே ஒரு கங்கையை ஓடவிட்டிருந்தாய்
உன் உடையில் படிந்திருந்த
அழுக்குப் பற்றிப் பேசினேன்
அவை வாழைக் கசறு
தலையில் தடவும் எண்ணைய்
எனவும் கண்டேன்
அதைப் பற்றிப்பேசினேன்
அறிவுரைத்தேன்
உன் நகத்தில் தேங்கிய ஊத்தை பற்றியும்
உன் பாடப் புத்தகங்களின் கிழிசல்களையும்
வினவியபோதே
எனக்குள் நான் பயங்கரமாகப் படிந்தேன்
நீ அழுது கொண்டிருந்தாய்
என்னிடம் நெருங்கிப்பேச தவறி நின்றாய்
வாப்பாவின் மறு திருமணமும்
உம்மாவின் தனிமையும்
உன் கண்ணீருக்குள் நீந்தியபோதே
நானும் உன்போல் காயப்பட்டுவிட்டேன்.

உனக்கான கவிதையின் கால்களும் கைகளும்

2010-08-23T20:49:00.000-07:00

குண்டுமணிகளோடு சேர்ந்து எரிகிறது
மண்
உன் கூந்தல் இழைகள் பொசுங்கி மணக்கின்றன.
நீயும் உன் காதலும்
எனக்குள் எரிவதைப்போல
உன் ஆன்மாவுக்கு யார்தான் கபனிட்டது.....
உனக்காகவே எனக்குள்
பொழுது வணங்கியை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கின்றேன்.
உன் கவிதைக்குள்
நீ பற்றிய கால்களும்
நீ பற்றிய கைகளும்
மிகவும் சுவாரஷ்யமாக எழுதப்படுகின்றன
மண்
எனது பாதங்களையும் மணக்கச் செய்யும்.

காக்காய்க் குளியல்

2010-08-23T20:47:00.000-07:00

சிறகு அரும்பி துடித்தது காற்று
யுத்தம் பற்றிய செய்தியோடு
பூவுலகை மூடியது
காக்கையின் காலில் சிக்கியது.

கடல் வாகனம் கவனமாய்ச் செல்க
பன்னீர்க் குடம் வெடித்துவீறிட்டுக் கத்துகிறது
யுத்தம்.

நுனி நாக்கை மனிதனில் போட்டு
உப்புச் சுவை கண்டு வீசியது
யுத்தம்.
இதன் திருகுதாளம்
யாருக்கும் புரியாத நொடிமாதிரி கழிவாகி.

உண்மை பூமிக்குள் கொக்கரிக்கிறது
அதற்குள் அடை வைத்த முட்டை பொரித்து
யுத்தத்தின் பெரிய கண்கள் பிதுங்கும்போதே விளங்கும்.

எவன்,
எது?
எப்படி அழியும் என்று.

நிழற்குடை வாழ்வு
இசையின் சங்கீத வரிசைபோல கடத்தவதற்குள்
பெரிய அலையினுள்
ஜீவன்கள் கரைகின்ற போது
ஒரு பகுதி உர் அழுததே!

வீட்டுக் கூரை எரிகின்றபோது
ஒரு தென்னை கூத்தாடும் போது
ஒரு காக்கையின் திசை கெடும்போது
கடல் வாகனம் கவனமாய்ச் செல்க
யுத்தத்துக்குப் பால் கொடுக்கும் பூமி
காக்காய்க்கு குளியலுடன் ஒரு அகதிப் பெட்டியில்.

என் கோவனம் இன்னொரு பக்கம் அவிழ்க்கப்பட்டு

2010-08-23T20:45:00.000-07:00

என் பாதை நாசமாகி
என் முதுகு சொறிந்து கிழிக்கப்பட்டு
என் ஆன்மாவின்
அவையங்கள் உடைக்கப்பட்டு
ஒவ்வொரு திசையும்
தலைகீழாக செம்பகம் பறக்கப் பழகிவிட்டது.

சப்பிக் குதறிய
மனிதனின் வாடை
மேலாடை கழற்றிய
நல்லபாம்பின் படம் என
தெருவையும் மனிதனையும்
பதுங்கிப் பிழியும் வடுக்கள்.

என் கல் உடைக்கப்பட்டு
செதில்கள் சுரண்டப்பட்டுவிட்டன.
பூனை குறுக்கறுத்த போது
என் பயணம் நன்மையாய்ப் போகவில்லை
என்றே மூடப்படுத்திய நாட்கள்
என் பாழ் கிணற்றிலிருந்து
வீசும் துர்வாசம்
ஒரு சவத்தையோ
ஒரு கடைவாய்ப் பல்லையொ
அடையாளப்படுத்தத் தவறிவிட்டது.

எனவே, வேதனையின்
எல்லாக் குமிழ்களும்
அணைக்கப்பட்டுவிட்டன.
ஒரு மின்னல் துலங்காத உருவம்
என் ஆன்மா
இன்னம் அலையும் கருவெளியில்

என் கோவணம்
இன்னொரு பக்கம்
இன்னொரு பக்கமாக
அவிழ்க்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
இந்த காக்கைக் குஞ்சு
வாயின் சிவப்பு நிறம் மாறும் வரையேனும்
நான் உணவு ஊட்டிக்கொண்டிருக்க
யாரும் என் தென்னையில்
கரங்களைப் பதிக்க இயலாமல் இருக்க.

புதிய பூ மரம்

2010-08-23T20:43:00.000-07:00

பதவி
பின்னல் கதிரையில் அமர்கிறது.
பழகிய மனசு தூரப்படுகிறது
சகபாடிகள் எல்லாம் மூளை இல்லாத மனிதன் போல.

நாளுக்கு நாள் முகம் கறுத்து வருகிறது
மழையைச் சேரிக்கும் வானம் போல
கண்கள் சிவந்து போகின்றன.
பேட்டைத் துரத்தும் காமுகச் சேவல் மாதிரி
நிறை போதையில் தள்ளாடும் குடிகாரன் போல
பேச்சு நாக்கினில் சிக்கித் தடக்குகிறது

முன்னர் சகாவாக இருந்ததை மறந்து
முன்னர் அரட்டைக்கு ஆட் சேர்த்ததை மறந்து
பதவி
வெள்ளைப் பிடவையை நெசவுகிறது.
சகாக்களை வெளுக்கத் தொடங்குகிறது.

கதிரையில் மூட்டைப் பூச்சிகள்
குத்திக் கொண்டிருப்பதனால்
வளவில் புதிய பூமரம் ஒன்று பூக்கக்கூடும்.

எனது பாத்திரம் இதுவாகி

2010-07-03T23:44:00.001-07:00

நேற்றும் பசி விழுங்கியது என்னை.
இன்னும் அது வயிற்றுக்குள் ஊடுருவி
அட்டகாசித்துக்கிடக்கிறது.

நான் ஏந்தும் பாத்திரத்தின் சரியான வடிவத்தை
எவரும் கண்டுகொள்ள மறுத்துப்போய்
நான் அணியும் உடையின்
அழுக்கைச் சுவாசித்தபடியாக
நழுவுகிறது மானிடம்.

என் குழந்தைகளின் வாழ்வின்; வடிவம்;
எனது வாழ்வின் வடிவம் பற்றியெல்லாம்
என் அழுகைக்குள் முடங்கிக்கிடக்க
என்னை அயராது பாடுபொருளாகிக் கிடக்கிறது
தனிமை.

பிசின் தள்ளிய முருங்கைக்காய் கறிபோல
வாழ்க்கை உப்புச்சப்பில்லாமல் நகர்வதாக
ஒருவன் பேசினான்.

குயிலின் வழுவழுத்த தனம்
காக்கையின் கூட்;டை கள்ளத்தனமாக்கும்.
அழகிய குரலில் என்னதான் மிஞ்சும்.
ஒரு கூட்டிற்கு உழைக்க இயலாத வாழ்வு.

எனது பாத்திரம் இதுவாகி..............
என்னிடம் பேசுகிறது.

வலியிலும் இனித்தது

2010-07-03T23:42:00.000-07:00

நீந்திக்கத் தெரியாமல்
நீரின் சிறு நெளிவைப் பற்றியவாறு
பாதை குலைகிறது.
வானத்தின் கந்துகளில் தொங்கித் தப்புவதற்கு
ஓர்மை எங்கிருந்து வரும்?
விருட்சங்கள்
மலைத் தொடர்கள் முளைக்காது போயின்
இந்தப் பூமி
தளம்பிக்கொண்டே இருக்கும்.
வானுயர்ந்த மாடிகளாலோ பிளக்கிறது
நிலத் தென்னம் பாளையை.

நேரிய வழி முறைக்குள்
வகையான முட்கள் குதியில் செலுத்தப்படும் போது
உலகம் பற்றிய மேன்மையான வலி
மெல்ல எழுந்து நோவப் பார்க்கும்
நிறைமாதக் கற்பிணி.

மனசை அழுகுபடுத்துவதற்கு
மலர்களும் அஞ்சினால்
மனங்கள் பாழ்வளவாகி நாறும்..
வெய்யில் தெருவிலும்;
முகம் மலர்ந்து வாடுகிறது.

விலா எலும்பின் நீ

2010-07-03T23:41:00.000-07:00

நீ எனது வளைந்த விலா எலும்பிலிருந்து
படைக்கப்பட்டிருக்கின்றாய்
அந்த உண்மையிலேயே
எனது மன வானமெல்லாம்
நீ வானவில்லாக வளைந்து கிடக்கின்றாய்
எனப் பூரிக்கின்றேன்.
வானவில்லின் வளைவுக்குள்
சூரியனைப் பார்.
மிக மகிழ்வாகத் தெரிகிறது.
மிக அழகாகத் தெரிகிறது.

ஒரு நீண்ட கோடு

2010-07-03T23:40:00.000-07:00

இறந்து கிடக்கிறான்.
அவன் ஆடையும்
அவன் துப்பாக்கியும் களையப்பட்டு
போர் முனையில் ஒரு சிப்பாய்.

அவன் குழந்தைகளும்
அவன் மனைவியும்
அழத்தெரியாமல் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அப்பா வருவார் என்ற
குழந்தையின் மறுமொழி
ஒரு நீண்ட கோடாகிறது.

போர் முனைக்கு
ஒரு சிப்பாயாக
அம்மா வழியனுப்பி வைக்கிறார்.
ஆழமாகப் பதித்த நெற்றி முத்தத்துடன்
அப்பாவைத் தேடிய மகனை.

எனது தூக்கம்

2010-07-03T23:39:00.000-07:00

இன்று மிகவும் அமைதியாக ஊர்கிறது
நார் நார்களாக கிழிக்கப்படுகின்ற
இரவுத் தூக்கம்.

குண்டுப்புரளி, கலவரம் இல்லாத
எனது அயர்ந்த தூக்கத்தின்
இருப்பைச் சிதைப்பதற்கு
சில்லூரியாயினும் காத்துக்கிடக்கும்.

நான் உதைக்கப்படுகின்ற
ஒவ்வொரு இரவும்
பலமான சத்தத்துடன் உணாவுகிறேன்.
இதனால்
மீண்டும் மீண்டும் எனது தூக்கத்தில்
ஒரு அரணைக்கடக்க முயலவேண்டியிருக்கிறது.
ஆனாலும் ஒரு நகக் கீறலாக
நட்சத்திரங்களைச் சுமந்தபடி
நிலம் நோக்கியும் வீழ்கிறது.

இப்படி அவதியான சில நேரங்களில்
சதங்கையின் நெருக்கமான அணைப்பில்
மிக அமைதியாக ஊர்கிறது
எனது இனிமையான தூக்கம்

சில குதிரைகள்

2010-07-03T23:36:00.000-07:00

பிறப்பே குதிரை
பரீட்சை, பதவி, பட்டம் எல்லாமே குதிரை.
வங்கி கணக்கு, வட்டி, ஓடி
வியாபாரம் குதிரை குதிரை
அரசியல் குதிரை
அரசபணி குதிரை
மனம்
மானம்
மரணம் எல்லாம் எல்லாம் குதிரை.
அன்பு
அழகு
ஆசை
உறவு
அயலர்
புணர்ச்சி..........
குதிரை குதிரையே
களவு குதிரைகளின் முதுகிலேயே
வேகமாகப் பயணிக்கின்றன.
நானும் வண்டுமாக.

புறாவின் அரசியல்

2010-07-03T23:33:00.000-07:00

குடிபோதையில் ஒரு வேம்பு
காற்றைப் பருகி. நடுத்தெருவில் விழுந்துவிட
யாரேனும் நடைபாதையாளி
அள்ளி ஒதுக்க அசைந்து நிற்கிறது.
இது தேர்தல் காலம்.

வளர்த்தவன் விலைபேச
முற்றி முற்றி இன்னும் வளர்கிறது
ஆயிரம் கிளிகளையும் காகங்களையும் தங்கவைத்து
உணவின் பாத்திரங்களை
கழுவிக் கொடுத்திருக்கிறது வேம்பு.
ஓவ்வொரு தேர்தல் காலமும்.

புன்னகையை வளர்த்தவன் முகத்தில் தொங்கிய
அநியாயத்தை இறக்கிவைத்து
பூவரம் பூக்களை மலரச் செய்ய
இந்த தேசத்தில் யாரும் இல்லை.
தேசம் கறைகளால் உறைந்துபோய் கிடக்கிறது.
தேசம்? தேசம்?
பால் தர மறுக்கின்ற பசுக்களின் கால்களால்
உதைபட்டு தேசம் காயப்பட்டு
பாத்திரம் விசிரப்பட்டு.

போதாத குறைக்கு புறாவை பிடித்து வந்து
அரசியல் பாடம் நடத்துகிறது உலகம்
கால்கள் முறிக்கப்பட்டும்
இறைக்கைகள் ஒடிகப்பட்டும்
புறாக்கள் அரசியலுக்குள் புதைக்கப்பட்டுவிட்டன.
புறாக்களை காதலுக்குப் பயன்படுத்தியவன்
உயரப்பறக்கவிட்டு
சமாதானத்தை பொறுக்கிவரச் செய்வதே விந்தை.

என் பானை நிரம்புகிறது.
என் தோட்டம் சம்பாதிக்கிறது
என் மாளிகை மின்னிக்கொண்டே இருக்கிறது
என் வாக்குகளும்
என் மக்களும்
எனக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் வரை
புறாக்களைப் பற்றியே சிந்திப்பேன்.
ஆயிரம் புறாக்களை அடைகாக்க
புதிய புதிய கூண்டுகளை
நிர்மாணிக்க பொறியியலாளர்களிடம்
விண்ணப்பம் கோரப்படுகிறது.
இம்முறைத் தேர்தலில் என்மடி வெடிக்கும்.

அதோ! ஒரு கிராமம் என்பது

2010-05-11T10:36:00.000-07:00

புலர்வதற்குள்
நீண்ட இரவின் தூலியில் ஒய்யாரமாய் அயர்ந்த
அழகிய கிராமம் சிதைக்கப்பட்டது.
சிதறுண்ட கிராமத்தின் மூக்கு உதிரப்பட்டு
ஆளுமையின் ஒளி சிதைவுகளோடு.

இளம் மீசை பிடுங்கப்பட்டது.
அக்கினி பரவியபோது தெரிகெட்டு ஓடின மான்கள்.
பிணைந்த கரங்கள்
இறுகிய கபன் துணிகளோடு தொழப்பட்டன.
அம்மணமாக்கியபடியாக கூக்குரலில் முட்களும் சிக்கின.
அதோ! ஒரு கிராமம் என்பது.

சூரியனின் சலிப்பான உதயத்தில்
விரவிக்கிடந்த உடல்களின் உயிர்கள்
மலக்குள் மௌத்தோடு பயணமாகின.
கிராமத்தைவிட்டும் எங்கோ ஒளிந்து போயின
எல்லாப் படைப்புக்களும்.

மண் வர்ணமாகிக் கிடந்தது
கொதுப்பிய வெற்றிலைச் சாறாக.
அங்கே சதுப்பு நிலத்துக்குள்
அநாதரவாய்க் கிடந்த
ஓர் அப்பாவின் முதுகில் நின்றும் உந்திப் பறந்தது
ஒரு வெள்ளைக் குருவி.
பாங்கொலி வேறொரு கிராமத்திலிருந்து
காதோடு கலந்தபோது.
வானூர்திகளைவிடவும்
கழுகுகள் உற்சாகமாக வட்டமிட்டன.
நாக்குத் தள்ளிய நுரையில் கிராமம் நனைந்தது.

அதோ! ஒரு கிராமம் என்பது
ஊழையிடும் நாய்களோடு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.
வருடிய காற்றின் வழியே வாடை கிளம்பிக்கொண்டிருக்கிறது.

பள்ளிவாசலில் மின்னிமறைந்தது சிறுவெளிச்சம்
பாங்கொலி நாளை கேட்கும் ஆயத்தமாக
அந்நியனாகாமல் அவசரமாக நகரவிளைகிறது
முஅத்தினின் பாதங்கள்.
நாம் தொழும் தளம் நஜீஸ் இல்லாமலிருக்க.
அதோ! ஒரு கிராமம் என்பது.

வழமையாகக் குரைக்கின்ற நாயின் செய்தி

2010-05-08T02:18:00.000-07:00

காலையில் தூவானமாக வந்து
நனைத்த செய்தி
என்னை ஒரு பக்கமும் அசையவிடாமல்
மூளையை பிடித்துக்கொண்டு நின்றது.
மிகவும் பொறுப்புடன் கடக்க முயன்றபோது
ஒரு தும்பியின் மனசு துடித்துப் பேசியது.
இந்த இரவும்
வழமையாகக் குரைக்கின்ற நாய்
வேலியைப் பிய்த்துக்கொண்டிருப்பதாக.
வேகமாக ஓடி ஒடிக் குரைத்தது.
சுபஹூக்கு எழாத பல மனிதர்கள்
இனிமையாகத் தூ}ங்கும் தெருவில்
நானும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கின்றேன்.
நடு இரவொன்றில்
எந்தப் பாம்பு தவளையைப் பிடித்தது
துப்பாக்கிச் சத்தத்துக்கு பழக்கப்பட்ட
இதயம் இது.
வெளியில் நின்று விழிக்கமுடியாது.
இன்னும் பல தும்பிகளின் மனசுகள்
துடிதுடித்து இறந்துகொண்டிருக்கின்றன.
நாயும் குரைத்துக்கொண்டிருக்கின்றது.
அவனும் அவளும் ஒவ்வொரு இரவும்
இனிமையைப் பகிர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்.

புதைக்கப்படும்வரை

2010-05-08T02:16:00.000-07:00

அவன் சுடப்பட்டுக்கிடக்கிறான்.
அவனில் நின்றும் எந்த மதத்தின்
குருதியும் நதியாகவில்லை.
அவன் சுடப்பட்டுக்கிடக்கிறான்.
அவனில் நின்றும் எந்த மதத்தின்
உயிரும் தென்றலாகவில்லை.
அவன் சுடப்பட்டுக்கிடக்கிறான்.
அவனில் நின்றும் எந்த மதத்தின்
பார்வையும் கருணையாகவில்லை..
அவன் சுடப்பட்டுக்கிடக்கிறான்.

மதமறியா ஈக்கள் இரைந்தன.
மதமறியா காகங்கள் கரைந்தன.
மதமறியா நாய்கள் குரைத்தன.
அவன் ஒரு மனிதன்.
ஒரு புல்வெளியில் சுடப்பட்டுக்கிடக்கிறான்.
புதைக்கப்படும்வரை
இன்னொரு மனிதன் மூக்கைப்
பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

ஒரு நாள் உயிர்க்கும்

2010-05-08T02:14:00.000-07:00

எல்லாக் கைகளும் ஓங்கும்.
எல்லா வாய்களும் பேசும்
எல்லாக் காதுகளும் சாய்க்கும்
எல்லாக் கண்களும் விழிக்கும்.

காலம் நகர
காலம் நதியாக
காலம் பசியாற
காலம் முழங்க
காலம் அன்பொழுக
காலம் மகிழ்ந்தேற

நாட்கள் யுத்தத்தை
நாட்கள் இரத்தத்தை
நாட்கள் மனிதத்தை
நாட்கள் வேடத்தை
நாட்கள் சோகத்தை

வென்று திளைக்க
மென்று விழுங்க
உண்டு கழிக்க

பொழுது விடியும்
மானிடம் பிறக்கும்
வல்லமை பேசும்

வீதி தனியாகக் கிடக்க
நானும் நீயும் சுதந்திரமாகப் பயணிக்க.
சில்லுக் கரத்தையில்
மாட்டைப்பூட்டிய படியாக
எழுந்து வருகிறது சூரியன்.

இடியும் ஓசைக்குள்

2010-05-08T02:12:00.000-07:00

மழை அதிகமாகப் பொழியத் தொடங்கியது.
ஊருக்குள் மொத்திய அழுக்கை
கழுவிக் கொண்டு போய்
நரைபலி கொடுத்தது கடலுக்கு.

கடல் விம்மிப் புடைத்துக் கிடந்தது.
கடலுக்குள் கூடுகட்டிய மேகம்
பெரும்; பிரசவச் சத்தத்துடன்
கிராமம் முழுக்க மழையாக.
பங்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கோலமாக
கிராமம்.

கொஞ்ச நேரத்துக்குள்
காற்றில் படர்ந்த கொடி காதைச் சுற்றியது
தெரு விபத்தில்
சிறுவனின் உயிர் மழையில் கரைவதாக.

நெரிசலாய்ப்போன வாகனங்களுக்குள்
பயணியின் மூச்சு ஒடுக்கப்பட்டுச் சாலையை சபிக்கிறது.

மழை என்ற கழுவு நீர்
இல்லாது போனால்
எல்லா வகையான குருதியின் உறைவும்
எல்லா வகையான மரணத்தின் வாடையும்
மண்ணைவிட்டும் அழியாது
கறையாகிடும்.

விடிய எழும்
இடியும் ஓசையும் வேறு வேறு பிறப்பினை
உணர்த்துகின்ற இக்காலத்தில்.
குரும்பட்டிகளைப் கார்ந்த பிள்ளைகள்
குண்டுமணிகளைப் பொறுக்கிய குழந்தைகள்
ரவைகளையும் இனிப் பொறுக்குவர்.
மலிவாக மரங்கள் இதையும் உயிர்க்கும்.

இடியும் ஓசையில் மட்டும்
யார் யாரோ ஒதுங்கிய கோழியாகினும்
இப்போதைக்கு
மழை அழுக்குறுஞ்சியும் தான்.
மனிதனுக்காகவும்.

எனக்காகவே ஓர் எறும்பு

2010-05-08T02:11:00.000-07:00

ஒரு சீனிக்கட்டியை இழுத்துச் செல்லதைப்போல
என்னை லாவகமாகப் பிடித்துச் செல்கிறது
ஓர் எறும்பு
என் செவிகள் இழுக்கப்பட்டு
தலையில்; குட்டுப் போட்டு அழைத்துச் செல்கிறது.
தலைமையிடம் நான்; பேசப்படுகிறேன்.

எனது ஒவ்வொரு அங்கங்களும் எறும்பின்
கோர நகங்களால் கிழிக்கப்பட்டு
துண்டுகளாக்கப்பட்டு
இனங்காண இயலாத ஒரு நிலத்தின் துளைக்குள்
அடக்கப்படுகின்றன.

தலைமை துவைத்தெடுத்த என் பாசம்
அவர் மேசையின் மீது
ஒரு மொட்டைக் கடிதமாக அல்லது
சுவர்களின் பூச்சுக்களில் பேசப்படுகின்றன.

மானம் என்பது உடையோடு; இருக்கும்வரை தான்
அழகிய கனவு, காணும்வரை தான்.
வெளிச்சம் இருளுக்காகவே என்பதை
எல்லா எறும்புகளும் மறந்தே விட்டன.

எலியின் மரண வேதனை பூனைக்கு
எங்கு தெரியப் போகிறது?

எனக்காகவே ஓர் எறும்பு படைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நான் திறந்துவிடப்பட்ட சாளரம்

2010-05-08T02:09:00.000-07:00

இது ஒரு மனித வீட்டின் சாளரம்
இதில் மெல்லிய காற்று நழுவி
கட்டாந் தரையில் உட்காரும்.
நாற்றமும் கலந்த மனிதனின் உஷ்ணத்தை
வரவழைத்து விசாரிக்கும் வழி.

வலக்கையும் இடக்கையும் சந்திக்காமல்
பெரிய தொரு மலையை நகர்த்தி
ஒய்யாரமாய் படுத்து அசைபோட
வைக்கோலும் பசுமைப் புல்லும்
ஒரு மாட்டு வண்டியில் சுமந்த நற்செய்தியை
இந்த சாளரம் வழிவிட்டு மூடியதும் உண்டு.

யாரையும் அறியாத
தென்றலை மட்டும் சுவாசிக்கச் செய்ய
ஒரு அறிவை இழந்து நிற்க இயலாத சாளரம்.

யாரையும் நம்பி
யாருக்கும்
அகழி யுத்தம் புரிய முடியாது
நாம் தோண்டப்படும் மடுவுக்குள் வைத்து
மூடப்பட்டுவிடுவோம்.

எப்போதும் கட்டுப் பெட்டியை கவனமாக வைக்க.

ஒரு சின்ன மனசு எனக்குள்ளும் உண்டு

2010-05-08T02:07:00.000-07:00

எதுவும் சொல்ல மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஒரு இராணுவக் கெடுபிடிக்குள்
சிக்குண்ட கிராமம் போல
நான்.
பக்குவம் எல்லாக் கோணங்களிலும் இறுக்கப்பட்டு
செய்வதறியாது காலம் சுருட்டப்பட்டு,
நேராகச்சென்று மடிய இயலாத தெருவொன்றில்
ஒரு கொலைகாரன் துரத்திக் கொண்டிருப்பதைப் போல.
இயலாமை வலிக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

காற்றுக்குள் இடைவெளி தேடும்
ஒரு சின்ன மனசு எனக்குள்ளும் உண்டு.
நான் விலங்கிடப்பட்ட இரவிலிருந்து
விழிக்கவில்லை அல்லது விடுபடவில்லை.
எனது உயிர் புதுப்பிக்கப்படும் வரை.
விழிப்பது நிச்சயம் இல்லாதது.
எல்லோருக்கும் போல
ஒரு சின்ன மனசு இறுகிக்கொண்டிருக்கிறது.

என் பின்னால் ஓடிவரும் புகைவண்டி

2010-04-10T02:16:00.000-07:00

என் பின்னால் ஓடி வருகிறது
ஒரு புகைவண்டி.
எப்பொழுதும் இரவின் பாதியை புசித்துப் பழகிய கனவு
அந்த புகைவண்டியை செலுத்தவும் பழகியிருக்கிறது.

என் அவசரத்தை சிறுதும் பொருட்டாதபடி
இன்னும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
ஆயிரம் பாலங்களும்
ஆயிரம் மலை வளைவுகளுமாக
நான் துரத்தப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன்.
இரவு இரவாக.
பொழுதை ஒரு பொழுது துரத்தி
காலம் ஓடுவதைப் போல.

என் கையில் என்னை வளர்த்த பூமி
வெறும் எச்சில் இலையாகக் கிடக்கிறது.
நிலவைக் கழித்த நாட்களைப் போல
என் தோழர்கள் உயிர்ப்பித்துக் கொண்டிருப்பார்களா?
மிளகாய் அரைத்து கண்களுக்குள் பூசுவதைப்போல
உயிரோடு நிலம் அங்கலாய்க்கிறது.
நிம்மதியாக விடிய.

தண்டவாளங்களில் தோற்றுப் போன
வாழ்வின் அர்த்தங்கள் புதைக்கபட்டு
தலையைத் தேடும் பெண்களும்
கற்பின் உறவும்
நாளைய பராயங்களை உராய்ந்தன.

நான் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த போது
புகைவண்டியின் பெட்டிகளில்
அநீதிகள் பாடிக்கொண்டிருந்தன.

நான் துரத்தப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன்.
இரவு இரவாக

ஒரு குருவியின்
குருனல் சொண்டும்
பஞ்சு உடம்பும் என்னை வாட்டியெடு;கின்ற
ரொட்டியாக இன்னும் நிஜத்தில்.
நான் ஏவிய கல் ஒன்று
குருவியின் வாழ்வை முடித்துக் கொண்ட செய்தி
வாசிக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.
என் கனவைவிடவும்.
இதுவும் என்பின்னால் ஓடிவரும் புகைவண்டியாக.

காயத் தெருவெல்லாம்

2010-04-10T02:14:00.000-07:00

இன்றும் இந்த மரத்தின் நிழல்
நிலம் முழுக்க வியாபிக்கும் என்றும்
ஒவ்வொரு அங்குலமாய்
இதன் பக்கவேர் படரும் என்றும்
அணிவேரைப் பதிக்க முயலுகின்ற
சுதந்திர மனிதர்களின் ஆளுமை கரைகின்றது
காயத் தெருவெல்லாம்

ஒரு முடிவின் பின்னால்

2010-04-10T02:12:00.000-07:00

பெரும் முட்களால் அமைந்த
வேலியைத் தகர்க்க இயலாமல்
நரையும் திரையும் தொடங்கிவிட்டன.

மெல்ல மெல்ல
காற்றின் பெயரில்
எலவம் பஞ்சாக அலைகிறது மனம்.
ஒரு முடிவுக்காக
எல்லாப் பாதைகளும் பழகிவிட்டன.
எல்லா தேர்வுகளும் நடந்துவிட்டன.

நான் மிகச் சுவையாக
அருந்திக்கொண்டிருக்கிறேன்.
பழஞ்சோற்றுக் கரையலை
அன்றும்
இன்றுமாக.

நிலத் துண்டு

2010-04-04T04:16:00.000-07:00

எது ஆயினும்
எனக்கொரு வாரிசு பிறக்காமல் போகலாம்
எனக்கொரு நிலவின் ஒளி
எனக்கொரு மலரின் வாசனை
எனக்கொரு நல்ல நாள் என்று
ஒன்றுமே தெரியாமல் போகலாம்.

ஆயினும்
தினமும் வரட்சியாகிறேன்.
நமக்கென்று ஒரு நிலத்துண்டு
இல்லாமல் போய்விடுமோ என்று

இப்படிக்கு நான்

2010-04-04T04:14:00.000-07:00

நான் இப்பொழுது இரத்த தேசத்தில் இல்லை.
மனிதர்களின் இறுகிய பிடியிலிருந்து
நோய்வாய்ப்பட்டபடியே கழன்றுவிட்டேன்.

வானத்தில் பறந்துகொண்டு
பூமியைப்பிடுங்கும் தந்திரோபாயத்துடன்
மனிதன் மிக வேகமாக நிமிர்ந்திருக்கின்றான்.

எனது கடமையை
என்னைத் தூக்கி புயத்தில் சுமக்க வைத்த
பெரியோர்களின் அகிம்சையை
மண் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

48 இல் எனது தொப்புள் கொடி
அறுக்கப்பட்டதிலிருந்து
இப்படிக்கு நான்
இரத்த தேசத்தில் இல்லை

சில மனசுகளுக்குள்

2010-04-04T04:13:00.000-07:00

எனக்குள்ளும் ஒவ்வொரு படையணியும்
சரியான வியூகம் அமைத்து
நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.
குண்டுகளும்
செல்களும்
வேட்டுக்களும்
இலக்கின் பக்கமே நிகழ்கின்றன.

மனசுகள் பொருத்தமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள
கோட்டைகள்.
இதற்குள் ஒளிந்து கிடக்கின்ற
போராட்டக் குழுவைத் தேடியபடியாக
நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளன.

அகம்பாவம்
போராட்டக் குழுவைப்போலக் கிடக்கிறது.
சில மனசுகளுக்குள்ளும்.

ஒழிந்துவிடும்

2010-04-04T04:08:00.000-07:00

என்றோ ஒரு நாள்
இந்த அறிவுரைக்கும் விருட்ஷத்தின் நிழல்
நிலம் முழுக்க வியாபிக்கும் என்றும்
ஒவ்வொரு அங்குலமாய்
இதன் பக்கவேர் படரும் என்றும்
அணிவேரைப் பதிக்க முயலுகின்ற
சுதந்திரமானவர்களின் ஊக்கம்
காயத் தெருவெல்லாம்
குருதியால் தெளிக்கப்பட்டன.
மனிதனின் தசையும்
எலும்புகளும் உணர்வுகளும்
சாம்பலாய் புதைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
நாளை
ஒரு தென்னையோ
ஒரு பனையோ
இல்லாது இப்பூமியில் ஒழித்துவிடும

காகங்களின் எச்சம்

2010-03-27T23:20:00.000-07:00

புழுதி தங்காத பணிக்காக
நரக நெருப்பற்ற தொழில் நிலையத்திற்காக
கடல் நீரைப்போல தளும்பிக்கொண்டிருக்கும்
அல்லது வானவழி மேகமாய் பாய்ந்தோடும்
நான்; ஒதுங்குகின்ற
ஒவ்வொரு வாகையின் கிளையிலிருந்தும்
காகங்கள் எச்சமடித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.
மரம் சுகத்தைத் தருகிறது.
காகம் அதிர்ப்தியைத் தருகிறது.

எனது தொப்பிள் கொடி

2010-03-27T23:18:00.000-07:00

நான் இப்பொழுது இரத்தம் உறைந்த
தேசத்தில் இருக்கிறேன்.
மனிதர்களின் இறுகிய பிடியிலிருந்து
நோய்வாய்ப்பட்டபடியே.

வானத்தில் பறந்துகொண்டு
பூமியைப்பிடுங்கும் தந்திரோபாயத்துடன்
மனிதன் மிக வேகமாக நிமிர்ந்திருக்கின்றான்.

எனது கடமையை
என்னைத் தூக்கி புயத்தில் சுமந்த
பெரியோர்களின் அகிம்சையை
மண் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

எனது தொப்பிள் கொடி
அறுக்கப்பட்டதிலிருந்து.

இந்த மண் எனதும்

2010-03-27T23:15:00.000-07:00

எனது மண் சிவந்துகொண்டிருக்கிறது.
ஒரு நிகழ்வில் குரவைக்கு கூடிய பெண்கள்
சப்பித் துப்பிய வெற்றிலைச்சாற்றின்
வர்ணமாகிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த மண்ணில்தான்
எனது தொப்பிள்கொடியும்
அறுத்து வீசப்பட்டது.
எனது கன்னி மொழியும் சிதறிக்கிடந்தது.

நான் கழித்த சிறுபிள்ளைச்
சிறுநீர் ஓடையின்; சலசலவும்
நான் விட்ட காட்டு மலத்தின் துவையலும்
இங்குதான் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.

தட்டித் தடக்கி
தவழ்ந்து
வீழ்ந்து எழுந்து
முகம் ருசித்த மண் சீனியும்
இந்த மண்தான்.

கிளிக்கோடு
கிடுகிடு
நாய் புலி
மண் சோறு
பல்துறை விளையாட்டுகள் கற்றுத்தந்த
மண்ணும் இதுவே.

இன்றும் என் நரைவிழுந்து மறைகின்ற,
எனது அரச தொழில்
நெருங்கிவரும் ஓய்வுவரை
எனது மரணத்தின் பின் உயிர்க்கும் சந்ததிக்கும்
எனது மண் சிவந்து கொண்டிருக்கிறது....

காற்று

2010-03-25T10:08:00.000-07:00

காற்று கடற்கரையில் நின்றது.
பின் எழுந்து உதறிக் கொண்டு
கடைத்தெருவுக்கு வந்தது

டீக் கடையில் குந்திக் கொண்டு
செய்தி சொல்லிவிட்டு
என் வீட்டு ஜன்னல் பக்கம்
நழுவிவந்து உடைத்துப் பார்த்தது.

சகிக்காத காற்று ஆவேசம் கொண்டு
வாசலில் நின்ற
முருங்கையையும்
வாழையையும்
சரித்துவிட்டு மறைந்து போனது
அது
எக்காற்று என்று அடையாளம் தெரியாது.
நாளை வந்தாலும் யாரும் அறியமாட்டோம்.

ஒவ்வொரு நாளும் அவளாகவே

2010-03-25T10:06:00.000-07:00

நான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
என் காதல் கரைபுரண்டோடும்
ஒரு நதிக்கரை ஓரமாக.

என்னைத் துரத்தும் தென்றல்
என்னைத் துரத்தும் வண்டு
என்னைத் துரத்தும் எறும்பு
என்னைக் கொல்லும் கனவுகளுக்குள்
நான் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றேன்.

இத்தனைக்கும் ஒட்டு மொத்தமாக
ஏனக்குள் நசுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்
ஓர் உணர்வின் உயிர்ப்பு
என் காதலைப் பற்றி நன்றாக
மனைவிக்கு கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது
அதனால் நான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எனது மரணத்தின் மகிழ்ச்சி

2010-03-25T10:01:00.000-07:00

பூனைவால் புல்லு மாதிரி
துறுத்திக்கொண்டு நிற்கிற கனவுகளுக்குள்ளும்
இது நிகழ்கிறது.

முண்டியடித்துக்கொண்டு புதைத்துவிட்டு
போடுகின்ற மூன்றுபிடி மண்ணும்
எனது உடலை மாத்திரமே உண்டுவிடும்.
எனது வாழ்வின் அடையாளத்திற்காக
ஓர் அடைக்கிலன் இனிமையாகப்
பாடிக்கொண்டிருக்கிறது.
எனது கைவிரல் இடுக்கிலிருந்து
கரை சேர்ந்த எனது எழுத்துக்களும்.

எந்தச் சுமையையும்
இறக்கிவிட்டுச் செல்லவில்லை.
எனது வண்டில்.
எனது மாடுகள் அசைபோடாமலேயே பயணிக்கின்றன.

எனது சொர்க்கத்தின் மண்ணை
யாரால் அபகரிக்க முடியும்.?
கனிகளை
நீரோடையை
மலர்களை

அதற்காகவே நான் வெறுமையாய்ப் பயணிக்கிறேன்.
மனசு
நரகத்தின் நெருப்பையும் ஞாபகம் செய்கிறது.
காலைமடக்கி நிமிர்த்துவதற்குள்
நரகம் எச்சரிக்கின்றது.

நான் மிக நிதானமாக என்னை ஓட்டுகிறேன்
நிரந்தரமான
நந்தவனத்தில்
எனது இன்பமனையை அமைக்கும் முயற்சியில்.

நினைவும் இன்னொன்றும்

2010-03-25T09:59:00.000-07:00

பச்சையாகவே என்னில் படர்ந்தவைகளில்
பூச்சிகளும் புழுக்களும் பிடிக்கத் தொடங்கிவிட்டன.
சிறு காற்றும்
சில சில மனத்திற்குப் பிடித்த குருவிகளும்
பச்சைகளில் தங்கிச் செல்லும் என எண்ணினேன்.

மஞ்சள் நிறப் பூக்களும்
அதில் புதுமைகளும் தோன்றும் என கனவினேன்.
வெள்ளைகளெல்லாம் கறுப்பாகிவிட்டன.
இருண்ட வானத்தை தடுக்கமுடியாததால்
நிலத்தின் கண்முண்டை வீங்கத் தொடங்கிவிட்டது.

எது பொய்
எது மெய்
என்ற கேள்வியில் நித்திரை தெரிகெட்டுப்போகிறது.

இருளைக் கிழிக்கின்ற
இருளைச் சபிக்கின்ற
இருளை மெச்சுகின்ற தூக்கம்
ஒரு காலத்தில் தொட்டிலில் சுதந்திரமாகவே கிடந்தது
என்பது
நினைவும் இன்னொன்றுமாக.